Gisterenavond had ik het voorrecht een seminar te geven over communicatie, aan een groep jonge en enthousiaste ondernemers.  Eerlijk?  Ik had er geen zin in.  Het gedoe met de tweeling thuis (4 maanden) en de andere dochter (4 jaar) die veel aandacht vroegen, had mij niet in de beste stemming gebracht.

Ik was moe, ik zag op tegen de lange avond.  Wanneer ik uit mijn wagen stapte, stootte ik mijn hoofd.  Ook al niet goed voor het humeur. Het druilerige weer, op het randje van vriezen, deed er nog een schepje bovenop.  Toen ik in een plas trapte, en mijn voet en onderbeen plots een ijskoude douche kregen, dacht ik dat beter zou omkeren en naar huis moest gaan.

Nu ja, het overkomt mij zelden, maar ook ik ben niet immuun voor een slechte humeur. Ik raapte al mijn moed bij elkaar en stapte binnen.  Daar werd ik begroet door een vriendelijke dame.  Ze glimlachte, gaf me een hand en sprak me aan.

“Goede avond meneer Stinckens, geweldig dat u bereid was om dit voor ons te doen.  Iedereen is enthousiast.  Het is lang geleden dat we een spreker hadden die de ganse groep heeft kunnen inspireren om aanwezig te zijn.”

Ik kon niet anders dan terug glimlachen, haar hand schudden en enkele dankwoorden mompelen.

“Kom, ik heb gezien dat u in een plas heeft getrapt.  We hebben wel ergens een handdoek liggen en een warme tas koffie”.  Ze nam me mee achter de receptiebalie, gaf me een handdoek en bracht me een warme tas koffie.

Mijn slechte humeur was volledig verdwenen.  Plots had ik er weer zin in!  Ik vroeg me af wie deze dame was.  Was het de receptioniste van het bedrijf waar de lezing werd georganiseerd?  Of misschien een externe hostess?  Vaag herkende ik haar, maar ik kon niet thuisbrengen wie het was.

Even later vroeg ik haar of ik haar niet kende.  En ja, ze had ooit een lezing bijgewoond, over verkopen, weet je wel, ze was de eigenaar van het bedrijf waar ik was.

Ik vertelde haar dat ik wat nukkig was toegekomen, en dat zij door haar vriendelijke aanpak  mijn humeur 180 graden had doen keren.  Ik bedankte haar.  Ze moest even lachen.

“Ja, ik weet nog hoe u destijds vertelde dat we een bijzonder grote invloed op anderen kunnen hebben, door onze eigen aanpak.  Ik ben die les nooit vergeten.  Nu bent u het slachtoffer geworden van uw eigen medicijn’.

We moesten beiden lachen.  Uiteindelijk heb ik dit alles gebruikt als opening van het seminar.  Ook u kan deze techniek van onvoorwaardelijke vriendelijkheid gebruiken.  Ongeacht hoe slecht iemand zich voelt, indien u onvoorwaardelijk vriendelijk blijft, bezorgt u anderen steevast een leuk moment, en zal u een bijzonder grote impact hebben op de gemoedstoestand van anderen.

En dat, dat zal u steeds helpen.  Als manager, verkoper, tele-operator, collega, receptionist, secretaresse…  Er zijn weinig zaken die zo belangrijk zijn voor uw resultaten, dan een positieve gemoedstoestand van de mensen om u heen.  Nu weet u hoe u die kan bekomen; onvoorwaardelijke vriendelijkheid!